En nog een keer

Hallo lieve allemaal, 

Een kort verslag deze keer. Het is hier inmiddels vrijdag ochtend. Afgelopen woensdag was het hier een dag vol ceremonies. Pagerwesi. Google het even. In de zuidelijke helft van Bali vallen veel doden en vermisten door een ongekend noodweer. En wij hebben alweer een noodsituatie. Opnieuw een mega bloeding. 

Na overleg met de alarmcentrale moeten we naar het ziekenhuis. Geen chauffeur te vinden. Uiteindelijk via vrienden toch iemand gevonden. De verpleegkundigen die we ook hebben opgeroepen hebben met veel kunst en vliegwerk de neus dicht weten te krijgen. Rond half vier worden we ingeschreven. 

In eerste instantie worden we voorbereid op opname voor 1 of 2 dagen. Dat wordt het niet. Om 7 uur mogen we weg. Met medicijnen en een voedingsvoorschrift. Alleen koud eten en drinken. Geen pittig eten. Onze chauffeur en ik besluiten dat ijsjes als diner prima kunnen. Ik kan het niet op. Guust mag de helft van mijn ijsje erbij. 

De nacht brengt voor Guust weer veel nachtmerries. Ik slaap maar heel weinig. Van het thuisfront krijg ik zoveel liefde en goede adviezen. Zorg ook voor jezelf Alita! Ik doe mijn best en al vóór het ontbijt lig ik in het zwembad. Met één oor richting mijn kamer. 

De dag verloopt verder rustig. In de middag maak ik met de door mij ingehuurde chauffeur een tripje naar Singaraja. We gaan geld pinnen, halen avocado juice en tahoe isi. 

De plannen voor de komende dagen zijn nu gewijzigd in: blijf waar je bent en verroer je niet. Of in elk geval zo min mogelijk. 

Hoogtepunten van deze ervaring: mensen die ik 1 keer heb ontmoet komen op ziekenbezoek met een papaja van zeker 3 kilo en 2 bakjes jackfruit. Iedereen is wel op de één of andere manier familie van elkaar. En zo groeit mijn familie wel heel snel. 

We moeten de komende 6 dagen door zien te komen zonder verdere incidenten. En dat is vooral een kwestie van geluk hebben. Mijn vlucht rugzakje met daarin alles wat ik nodig kan hebben blijft onder handbereik. En ik meld waar ik ben. Zo kan iedereen me vinden in geval van nood. Over 6 dagen duimen voor een fit to fly verklaring. 

Heel veel dankbaarheid aan onze jongste dochter met ADHD. Zij heeft in Nederland midden in de nacht de telefoon opgepakt en stond gelijk in de "aan" modus. Het is heel bijzonder om dit te ervaren. 

Ik heb inmiddels mijn ochtend koffie op. Ga nog even van de rust op het strand genieten. 

Voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het op prijs stellen een dikke KUSSSS. 

Alita