een krab in het zwembad

Hallo lieve allemaal,

Als ik gisteren besluit even te gaan zwemmen ontdek ik dat ik niet de enige ben. Er wandelt een krab over de treden waarover ik naar het zwembad wil gaan. Hij lijkt me aan te kijken en uit te dagen. Hij wint. Ik neem geen risico en vraag een van de personeelsleden hem te verwijderen. Twee Australische koppels komen ook even kijken. De heren worden uitgedaagd het voor me op te lossen. Ze zijn heel stoer en zullen dat wel voor me doen. Terwijl ze staan te discussiëren over het te water gaan, met of zonder sandalen, komt een personeelslid met een schepnet. Voordat de krab het in de gaten heeft wordt hij uit het water gevist en tussen de planten gedeponeerd. Met deze actie verliest hij wel een pootje. ok met een pootje minder weet hij zich razendsnel te verstoppen in de tuin.

De rest van de ochtend lees ik mijn boek bijna uit en heb ik gezellige gesprekken met het personeel. Iedereen lacht vriendelijk naar me. Maar achter de glimlach schuilt een vulkaan aan zorgen. Het delen van de zorgen gaat als vanzelf. Man die vrouw jarenlang mishandelt. Na een poging het huwelijk te redden via een tweede kindje volgt toch een echtscheiding. Groot verschil met vroeger is wel dat de kinderen tegenwoordig steeds vaker bij de moeder blijven. Eerder werden de kinderen bij de vader gedeponeerd die de zorg voor de kinderen dan bij zijn ouders neerlegde. De keuzes die gemaakt moeten worden om toch voldoende geld te verdienen voor levensonderhoud zijn niet eenvoudig. Alimentatie bestaat hier niet. Ook alleenstaande vrouwen laten hun kinderen dan door hun ouders opvoeden om zelf ergens in het rijke westen de kost te gaan verdienen.

Ik zit nog vol met vragen en hierop zal ik ook deze vakantie geen antwoorden vinden. Dan maar even naar het "centrum". Een van de personeelsleden wil wel rijden. Ik beland op het strand naast het volleybalveld en heb gezellige gesprekken met de mannen die hier rondhangen. Het blijft toch thuiskomen. Alle bekenden uit Nederland krijgen de hartelijke groeten. Dus Maartje, Guust, Eva, Hans, Lotte, Sigrid, Arthur, Hans en Henk, Kees, Yvonne en Huib,,,,, wie ben ik nog vergeten? Allemaal de hartelijke groeten van jullie familie hier. 

Op aanraden van Cobra besluit ik toch maar iets te eten. We bestellen allebei gado gado en water. Na veel aandringen mag ik afrekenen. Totaal € 3,00. Ik kan het goed missen, zeker met de huidige koers van de roepia. Voor elke euro krijg ik meer dan 19.000 roepia. Dat is wel fijn voor mij en misschien ook wel voor de lokale bevolking. Zo geven de weinige aanwezige toeristen wat makkelijker geld uit. Op Bali is iedereen miljonair. Als je het het westen komt dan toch.

Voor iedereen een dikke knuffel en, voor degenen die het op prijs stellen, een dikke KUSSSSS

Alita