AFBLIJVEN

Hallo lieve allemaal, 

En dan zijn we eindelijk op Bali. Onze chauffeur heeft ons op tijd opgepikt en naar Brussel gebracht. Het was best een eindje lopen naar de incheckbalie. Guust kon het aan en is daarna in een rolstoel gedropt. Natuurlijk moest de handbagage gecheckt. Mijn rugzak was okay. Mijn koffertje moest open. Ik was toen nog helemaal goed te spreken. Dat moest ikzelf doen. De spullen rolden wat door elkaar en ik stak mijn hand uit om te voorkomen dat het overal naartoe rolde. Dat was niet de bedoeling. Ik kreeg op een, op zijn zachtst gezegd, onvriendelijke toon "AFBLIJVEN " toegebeten. Hij schoof alles nogmaals door elkaar. Waarop ik mijn hand weer uitstak om het bij elkaar te houden. "AFBLIJVEN ". Voor de tweede keer. Met een gezicht als een bedorven militair. Als ik de medicijnen van Guust heen en weer zie gaan steek in mijn hand nogmaals uit. Waarop deze achterlijke respectloze randdebiel zo ongeveer uit zijn overhemd springt. Voor de derde keer "AFBLIJVEN". Dat zijn geen punten voor de beveiliging. Zonder uitleg zo tekeer gaan. Gelukkig was de duwer van de rolstoel wel heel vriendelijk. Naar de business class lounge. Heerlijk wat gegeten en gedronken. En op de afgesproken tijd door een andere gespierde duwer naar de gate. Ik spring nog even terug in de tijd. Wisten jullie dat je met een pacemaker je schoenen uit moet doen bij de controle? Wat het één met het ander te maken heeft kan niemand uitleggen. De rolstoelduwer heeft zijn veterstrikdiploma. Met glans. Ik kon zo doorlopen. 

Na ongeveer twee uur vliegen hebben we gegeten en gedronken. Filmpje aan. En ik zie de ogen van Guust heel klein worden. Dat het nog geen tijd is om te slapen is een smoesje waar ik niet intrappen kan. Bedje opgemaakt door super behulpzaam personeel. Guust gaat na wat mopperen toch maar liggen en slaapt binnen twee minuten. Voor acht uur aan een stuk. Zo vliegt de tijd wel hoor. 

De tweede maaltijd komt eraan. Een stewardess morst koffie op mijn T-shirt. Kan gebeuren. Ik poets me schoon en geniet lekker verder. Dan komt haar supervisor checken of ik me pijn gedaan heb. Nee hoor. En shirt is ook weer schoon. Maar daarmee is het ongelukje niet afgehandeld. Ik moet een vergoeding krijgen. Zegt hij. Het is een heel goedkoop oud shirt. En ik zeg nogmaals dat het prima is afgelopen. Eind van het verhaal is dat ik uit de catalogus van de airline voor 40 singapore dollars heb uitgezocht. Zo meegaand ben ik dan ook wel weer. 

Het is inmiddels 9 uur geweest. Suci en Alita zijn al wezen knuffelen. Ik ga ook maar slapen. In mijn pyjama van Emerates. Naast een vieze vent die niks meer kon. Ook niet douchen. Morgen meer nieuwe zaken om te delen. 

Voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het op prijs stellen een dikke KUSSSS.