Grote tegenstellingen

Hallo lieve allemaal, 

Gisteren een dag vol enorme tegenstellingen. Begin van de middag zijn we met het busje van Global Village twee rolstoelen gaan bezorgen. De eerste was voor een man die drie maanden geleden een beroerte heeft gehad. Tot die tijd haalde hij op bestelling kokosnoten uit bomen. En oogstte hij kruidnagels. Gevaarlijk werk. Hij is 74. Niks aow of pensioen. Zijn vrouw is ongeveer zo oud als ik. En dan slaat het noodlot toe. Een beroerte. Hij is rechts verlamd. Of hij nog kan praten weet ik niet. Zijn ogen spreken nog wel. Ik zie vechtlust en verdriet. Waar hij drie maanden geleden de kost verdiende is hij nu aan bed gekluisterd. Zijn vrouw en twee zoons verzorgen hem. Tillen hem naar een emmer om zijn behoefte te doen. 

De mannen van Global Village tillen hem uit bed in de rolstoel. En voor de foto wordt hem een A4 met de naam van de donateur in handen gedrukt. Zijn vrouw ziet het gelaten aan. Ik kan haar verdriet voelen. Als ik besluit een briefje van 100.000 roepia in haar handen te drukken word ik omhelst en stromen haar tranen over mijn schouder. Het is een heftig moment. 

De volgende stop is zo mogelijk nog confronterender. We rijden naar een militaire kazerne. Daar zijn mannen die bemiddelen. De hoogste baas van het spul ontvangt ons met een brede glimlach. Zijn schoenen zijn super glimmend gepoetst en zijn borst is behangen met onderscheidingen. De gesprekken tussen hem en de bemiddelaars van Global Village gaan in het Bahasa Indonesia. Ik kan het aardig volgen. Denk ik.. ik hoor het woord merdeka veel terugkomen. Dat betekent zoveel als vrij en onafhankelijk. Dat zal dan over de ontvangster van de rolstoel gaan. Die niet vrij en onafhankelijk is. Ze woont in een golfplaten hok naast de kazerne. Ligt op een matras op de grond. Wat navraag leert me dat ze dakloos is en nu verzorgd wordt door haar zoon die in het hok ernaast woont. Ze hebben wel land maar daar mag niet gebouwd worden. Hoe lang ze al wachten op een toestemming weet ik niet. Maanden? Jaren? Het ritueel van foto's maken herhaald zich. 

Daarna moeten we snel terug naar ons hotel om te douchen en te verkleden voor de verjaardag van Alita. Waar een goed gevulde tafel op ons wacht, heel veel cadeautjes worden uitgedeeld en gezongen wordt. Ik voel me er ongemakkelijk bij. Het verschil is zo groot. Mijn oor is wat gevoelig en ik besluit mijn verstand te gebruiken en niet mee te gaan naar Menjengan vandaag. Ik heb inmiddels oordruppels gehaald voor het geval dat het erger wordt. Morgen verhuis ik naar Villa Jaya. Dat heb ik nodig. Boven mijn kamer in het Suma hotel wordt een badkamer verbouwd. 

Voor nu voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het op prijs stellen een dikke KUSSSS 

Alita