en toen was er onweer

Hallo lieve allemaal,

Dat onweer is nu maar ik begin mijn verhaal met gisteren. 

Ik had een uitnodiging van Suci voor een zondag tripje. Dat Adek zou meegaan was nog onzeker. Misschien zou hij gasten hebben voor een dolfijnen tripje. Dat bleek niet zo te zijn maar hij was wel ziek. Hun diagnose niet de mijne. Ik vond het prima. Niet dat hij ziek was natuurlijk maar wel dat we met drie vrouwen op tour zouden gaan. Suci is een heel goede chauffeur en de bestemming was Bedugul. Plekje aan het meer. Heerlijke lokatie. Lekker toeristisch eten en prachtige bloemen langs het pad. Ook een paar kalkoenen die de Kerst en Thanksgiving hebben overleefd. Als een paar jongetjes besluiten de kalkoenen op te jagen kijk ik een keer heel boos, vraag waar ze in Godsnaam mee bezig zijn en het jagen is voorbij. Ik heb er weliswaar niets mee te maken maar toch.... het hielp wel. Heb ze de rest van de middag niet terug gezien. Alita maakt de ene selfie na de andere en drinkt warme chocomel met marchmellows. Zodra het begint te regenen rijden we terug. De wegen veranderen in rivieren. In Singaraja is het droog en bezoeken we een lokale parfumerie. Alles is goedkoop en ruikt heerlijk. @ Maartje: Alita heeft jouw geurtje uitgekozen. 
Dan nog een laatste stop bij de ijssalon.  Op de terugweg naar Villa Jaya rijdt Adek plotseling naast ons op de motor. Hij is niet ziek meer of nooit geweest. 

Ik lig vroeg in bed want vandaag staat een dolfijnentrip op het programma. Met de neef van Ayu als kapitein, Ayu en haar zoon en kleinzoon en Brigitta en ik. We zijn maar een uurtje weg en ik heb honderden dolfijnen gezien. Vanaf de boot maar ook vanuit het water. Deze trip was zo magisch. Nog stevig onder de indruk komen we terug bij Villa Jaya. Ontbijten met nasi kuning en en stevige bak koffie. Kijk vooral ook naar de foto's. Cening had voor morgen een tripje naar zijn dorp gepland maar zoals alles op Bali zijn wijzigingen altijd mogelijk. We gaan vandaag een tripje maken en Brigitta gaat mee. Met de auto de heuvels achter Singaraja door en dan het laatste stukje met een motor verder omhoog. Ja hoor, ik had mijn helm mee. Een pad zo breed als een karrespoor met grote stenen en dan achterop een soort hellingsgraad waar ik ontzag voor heb. Heel veel ontzag en een beetje angstzweet. Dan ondersteund door de motorrijder nog een paar meter klimmen. Ik ben er stil van. De mensen leven met 5 kinderen in een hok net iets groter dan een gemiddeld kippenhok in de westerse wereld. Dat er 5 kinderen zijn is omdat de eerste 4 meisjes zijn. En een zoon is pensioen. Er zijn ook 3 albino leden van de familie. Dat zie je toch maar weinig en dan 3 in 1 familie. Mensen die in het donker niets zien en dus noodgedwongen binnen zitten. 

Een van de meisjes wil over 2 maanden graag naar SMA. Een soort junior highschool. Dat kost 3 miljoen om binnen te komen. Daarna nog een kleine maandelijkse bijdrage. Bij een ander vergelijkbaar gezin hebben ze dezelfde situatie. Maar hier zijn dan 4 kinderen met als jongste een zoon. Ik bezoek dit gezin niet want het plenst inmiddels van de regen en ik vind het niet verantwoord nogmaals op een motor te klimmen. Beetje glad en hobbelig. Diep onder de indruk rijden we terug naar Lovina waar Brigitta me trakteert op een heerlijke maaltijd. Zij heeft biefstuk a la Loetje en ik houd het bij mie goreng. 

Inmiddels thuis bij Villa Jaya. Het onweert als een gek en ik ben daar niet zo van. Maar ik  houd het vast wel even vol.

Als er lezers zijn die mee willen doen met het sponsoren stuur me dan een WhatApp berichtje. Je krijgt dan van mij een betaalverzoek. 

Voor nu voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het prijs stellen een dikke KUSSSS

Alita