Autopech

Hallo lief Nederland, 

Ik ben op zaterdag een kilometer of 3 opgeschoven langs de kust. Suci wilde me heel graag brengen. Het regende pijpenstelen en Alita moest van school worden gehaald. Of ik toch wilde wachten. Natuurlijk kan ik wachten. Het regent toch. Dat Adek één van beide klusjes niet kan overnemen komt omdat hij hoofdpijn heeft. Er is gisteren bij het etentje wel stevig gedronken. Heel stevig. Ik benoem heel voorzichtig dat Adek dan wel misschien een kater heeft.... 

Een half uurtje later dan gepland komt Suci aan. Dag allemaal bij Villa Jaya. Knuffel, kus, zwaaien. Maar de auto geeft geen sjoege. Geen geluid, geen beweging. Binnen 2 minuten is Suci in paniek. Sorry mama sorry mama x4. De plaatselijke ANWB heeft het heel druk en pas zondag tijd. Adek wordt een keer of vier gebeld en die neemt de telefoon niet op. Hardnekkige kater. Lang leve Grab. Binnen 4 minuten staat die klaar. De chauffeur kijkt voor de vorm nog even bij Suci onder de motorkap en schudt zijn hoofd. Voor het bedrag van Irp 23.000, dat met de koers van vandaag € 1,38 is, word ik naar het Suma hotel gebracht. En zo begint deel 2 van mijn avontuur. Heerlijk welkomst drankje, een heel mooie kamer met uitzicht op het zwembad. En de tuin is een waar paradijs. Iedere vierkante centimeter is benut, wordt gekoesterd door een tandeloze tuinman. Huib, jij zou hier helemaal uit je dak gaan met fotograferen.

Patricia is in de kamer naast me ingechecked. 

Op zondagochtend tijdens het ontbijt ontmoeten we 6 Tsjechische dames. Die net als Patricia en ik solo reizen. We hebben pret voor 10. En als ze op mijn verzoek een liedje voor Barbora inzingen kan de dag niet meer stuk. In het zwembad ontmoet ik Andrea. Een neurologie specialiste die inmiddels 9 jaar op Bali woont en werkt. Ik vertel Patricia en Andrea over de uitnodiging om vanavond bij Seabreeze langs te gaan. Daar treedt een Nederlandse Indonesiër of Indonesische Nederlander op. En de plaatselijke linedance groep, weer uitsluitend vrouwen, verzorgt de dansjes. Met Grab rijden we naar Seabreeze. De dresscode blijkt nu zwart te zijn. Liefst met witte panty's. En witte laarsjes. We vallen buiten de boot. 

Het is inmiddels maandag, heb een heerlijke massage achter de rug, lig in een gazebo te schrijven en de tuinman belooft me niet nat te spuiten. Ik geloof hem. 

De magie moet inmiddels wel van het scherm af spetteren. Ik hoop een paar momenten in de foto's gevangen te hebben. 

Voor nu voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het op prijs stellen een dikke KUSSSS 

Alita