Grondboontjesboter

Hallo lief Nederland, 

Nieuwsgierig naar de titel? Daarvoor moeten jullie eerst mijn verhaal lezen. 

Ik had gisteren maar één afspraak. Massage om 10 uur. En die heb ik afgezegd. Adek belde me om half negen. Ik had mijn ontbijt net op. Of ik zin had in een toertje op de motor. Ik hoef niet lang na te denken. Er lijkt geen onweer aan te komen. Mooi moment om te gaan rijden. Over een half uurtje klaar staan. Dat gaat lukken. Snel douchen, makkelijke kleding aan. Zonnebril mee. Oeps helm op. We rijden heel ontspannen door Singaraja richting Kintamani. Dat lijkt een hele lange rit te worden. Plotseling slaan we linksaf richting de kust en belanden bij het meest miezerige gehucht dat ik in tijden heb gezien. De vis die die nacht gevangen is wordt gesorteerd en in piepschuimen bakken gedaan. Als het vrachtwagentje vertrekt is het stil genoeg om een gesprekje aan te gaan met de vrouwen die er zitten. Ze zijn niet nieuwsgierig, ze willen gewoon alles weten. En Adek vertaalt heel geduldig. Hoe oud ik ben, of ik getrouwd ben, hoeveel kinderen ik heb. Kortom de standaard vragen voor vrouwen onder elkaar. En die vragen stel ik hun natuurlijk ook. De antwoorden verschillen enorm. Veertig jaar oud en drie kinderen van 21, 19 en 17. Ze heeft er al een heel leven opzitten. En dan voegt ze eraan toe dat ze heel oud was toen ze trouwde. En 7 maanden zwanger was toen ze trouwde. Alleen vruchtbare vrouwen trouwen jong. Dit is een soort test die in heel traditionele gemeenschappen nog standaard is. Hier gaat echt niemand als maagd het huwelijk in. 

Na een bakje bar slechte koffie rijden we verder. De wegen worden smaller en hobbeliger. En de uitzichten zijn spectaculair. Vijftig tinten groen. Omdat we wat hoger zitten zien we ook meer dan alleen rijstvelden. Iedere vierkante meter wordt gebruikt om groenten te verbouwen. Groenten waarvan ik geen idee heb hoe ze heten. En bij de warung waar we stoppen om iets te eten wordt ik al niet veel wijzer. De tjampoer bij mijn nasi putih is voornamelijk groen. Uit eigen tuin.  En zo smakelijk. 

Het  begint inmiddels toch wat duister te worden. Zou het dan toch gaan regenen? Maar een heel klein beetje nat word ik rond half één afgeleverd bij Villa Jaya. Tijd om te schrijven. Of toch nog even uitstellen? Eerst een dutje doen. 

Ik laat me naar de supermarkt rijden en loop vandaar naar Global Village Café. Die aardappel curry is zo lekker en ik wil nog wat souvenirs voor het thuisfront scoren. Daarna te voet richting het strand. Daar begroeten ze me heel enthousiast. "mama you are back". Ik weet na onderhandelen twee broeken voor Maartje te vinden. Uitzicht op een groep van ongeveer 20 vrouwen die met zumba in een betere conditie willen komen. Na een uurtje bereik ik het eind van de "promenade". Mijn tas is zwaar en mijn benen zijn moe. Een lift naar mijn hotel aanvaard ik dankbaar. 

Om jullie nog de uitleg van de titel te geven? Ik spring nog een dagje terug in de tijd. Mijn studente uit Zuid-Afrika stond op het programma voor een les. Tien uur Nederlandse tijd is vijf uur hier. Ze blijkt mijn verhalen op mijn blog te lezen. En met af en toe wat uitleg van mij leest ze me voor uit eigen werk. Zo is studeren wel heel leuk. Zuid-Afrikaans en Nederlands lijken veel op elkaar. Behalve dan bij het woord grondboontjesboter wat pindakaas betekent.

Voor nu voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het op prijs stellen een dikke KUSSSS. 

Alita