En dan zit je daar

Lief Nederland, 

Daar zit je dan. Vijf uur in de nacht. Wat hier betekent dat Bali langzaam wakker wordt. Dat het ochtend wordt. Als ik op mijn terras zit zie ik links van me de volle maan die zijn licht laat schijnen over mijn terras. Over een uur zal links de maan langzaam in de zee ondergaan en rechts de zon opkomen. Het is bladstil. Ik hoor de eerste hanen wakker worden. En een gekko roept zeven keer "tokké". Dat brengt geluk.  Een niet te stoppen mantra klinkt in mijn hoofd. Schrijven Alita. Schrijven..

Nou dat doe ik dan maar. Genoeg punten verzameld om over te schrijven. De punten vormen voor mij al een heel verhaal op zich. 

Zo mis ik de mannen vegertje en stampertje. Tot vorige keer dat ik hier was waren zij mijn eerste contact op het strand. De ene man veegt het strand, het volleybal veld en de parking en de andere stampt het afval in de kliko. Huib en ik noemen ze vegertje en stampertje. Huib is er niet en deze mannen ook niet. Het strand is brandschoon. Hoe dan? Ben bang dat ik voor een antwoord op deze vraag om 4 uur moet opstaan. Ik zal jullie het antwoord schuldig blijven. Ik ben niet zo gek.

Het ANWB koppel heb ik ook nog niet gezien. Vertrouwde beelden veranderen. Dat mis ik wel. Zal de leeftijd misschien zijn. Houvasten loslaten en nieuwe  creëren.

Ik ontmoet een Oostenrijkse vrouw die graag wil bootje varen. Dolfijnen spotten. Het is op dat moment kwart over zeven. Ze is de avond ervoor op de scooter uit Cangu gekomen.  Een echte yoga chick op zoek naar een beetje rust in het noorden van Bali. Ik vertel haar dat ze wel heel laat is voor deze trip. De helft van de captains is niet aanwezig vanwege ceremonies in hun dorp. De andere helft is om zes uur al de zee op gegaan. Terwijl we samen koffie drinken en kletsen zeg ik dat ze natuurlijk wel één van de mannen die hier nog rondhangen kan vragen of hij wat kan doen. Hij schudt zijn hoofd. Dat gaat niet lukken. Ik besluit als laatste redmiddel Nemo te bellen. Ook hij geeft weinig kans. Maar zal zijn best doen. Na een bakje koffie als de yoga chick net wil vertrekken komt mannetje terug naar ons. Hij is gebeld door Nemo die weer iemand kent die om half acht nog gaat varen. En plek heeft. Ze kan dus toch dolfijnen kijken. Dat is toch geen toeval. 

Ik blijf alleen achter op het strand en wordt gebeld door de manager van Global Village Foundation. Hij heeft goed nieuws. De rolstoel gaat lukken! Het is buiten de lijntjes kleuren want de moeder van Adek kan nog een heel klein beetje lopen en de familie is meer welgesteld dan de doelgroep. Zij slaapt op de oprit en heeft uitzicht op een auto. Dat is luxe. Maar ja, dit is Bali. Vriendendienst voor mij. Ik bracht een keer veertig hoorapparaten mee voor hem en dit is de andere kant van de weegschaal. Voor wat hoort wat is nog gewoon. Kan er niet echt aan wennen maar ben heel gelukkig. Tijdens de lunch loop ik naar het hoofdkantoor dat is gevestigd in mijn favoriete koffiehuis. Ik kan met mijn Revolut debitkaart betalen. Kosten Irp 2.000.000.  Ongeveer 120 Euro. Het lijkt wel sinterklaasfeest. Maandag of dinsdag wordt hij bezorgd en op maat gemaakt. Ben benieuwd. 

Gisteravond heerlijk westers gegeten bij Tanja. Aardappelpuree met salade en gehakt ballen. Met een Russische / Indo twist. Ik had geen bloemen of bonbons bij me. Wel zakken vol gedroogde banaan en tempeh. Die had ik dan weer gekregen van Candra. De studente aan de Pabo die ik sponsor voor haar studie. De avond is ouderwets gezellig gevuld met eten drinken gitaarspel en zingen. Rond half negen maken we er een eind aan. We moeten op tijd  slapen want vandaag gaan we ouderwets een dagje toeren. Met de auto eropuit op zondag. 

Ik heb het  volgende hotel geannuleerd. Leek zo mooi met uitzicht op zee. Maar boven slapen en beneden plassen is niet wijs. Het wordt nu Suma hotel. Waar ik ook iedereen ken. Niet op het strand maar ernaast.

Voor nu voor iedereen een dikke knuffel en voor degenen die het op prijs stellen een dikke KUSSSS 

Alita